چنان سوختم که آتش صفحه های پر شده ام را در خود فرو برد.
چنان شکستم که چهار دیواری کوچک زندگی ام شکایتی نکرد.
من زندگی ام را به تو و تورا به تجربه ای نا تمام باختم..!
من مــــــــــــــرگ را چشیدم.
همان طور که خوشبختی را احساس کردم
و محو شدم در تمام تصاویری که به آن نقش می دادیم.
می بینی..
آنقدر بزرگ شده ام که دقیقه ها را به ساعت ها می فروشم
وشیرینی محبت را با تلخی دو چندان فرو می دهم
و گرفتار نفــــــرتی هستم که زندگی را از من چپاول می کند.
نگاه کن..!این واژه ها چه اتفاقی با هم ترکیب شده اند تا من بنویسم.
اما من مات مانده ام به سیاهی...
به قلبی که هرگز مرا دوست نداشت..!
راست می گفتند من هنوز بچه ام..!
چرا که هنوز قانون ریستن را بلد نیستم
و نوشته هایم بوی کهنگی می دهند...
ونمی دانم این امتداد من را به کجا خواهد کشاند.
ولی مطمئنم انتهای من تو نیستی...
چرا که تو معنی دوست داشتن را در خودت گم کرده ای...
پاداش كسي است كه تا آخرين قطره زير باران بماند
اي كاش هيچ وقت دوست داشتني متولد نميشد
كه روزي احساسي بميرد
به کدامین جرم.حکم صبر برای من صادر شد. جرم من عشق بود.
عشق بيداد من
باختن يعني لحظه عشق
جان سرزمين يعني يعني
زندگي پاک من عشق ليلي و
قمار مجنون
در عشق يعني ... شدن
ساختن عشق
دل يعني
كلبه وامق و
يعني عذرا
عشق شدن
من عشق
فرداي يعني
كودك مسجد
يعني الاقصي
عشق من
عشق آميختن افروختن
يعني به هم عشق سوختن
چشمهاي يكجا يعني كردن
پر ز و غم دردهاي گريه
خون/ درد بيشمار
عشق من
يعني الاسرار
كلبه مخزن
اسرار يعني
از فـراق دوری تـــو مـسـت و حیـرانـم هنــوزبـا نـبـودت روز و شب سر در گـریـبـانم هنـوزحـرف هایـت می دهـد بـوی صـفـا و همدلیمـن بــه دنـبـال امـیـد چـشـم زیـبـاتـم هـنـوزمهربـانـا خنـده ات چون شهد شیـرین عـسلمـن بـه یـاد خنـده های پـر مهر زیبـاتـم هنـوزکـی بــه آخــر می رسـد ایـن انتظار من خـدامن به یادت روز و شب مجنون و فرهادم هنوز
تمام روز در فکر تو بودم
چو دیدم رد پایت گریه کردم
در آن خاموشی سرد و مه آلود
به آهنگ صدایت گریه کردم
تو ای ابر بهاری شاهدی که
چگونه پا به پایت گریه کردم
مبار ای آسمان امروز دیگر
که من دیشب به جایت گریه کردم
گفته بودم تو را به کسی خواهم بخشید که از من عاشق تر باشد . اما تو ..............
خیلی بی انصافی خیلی ! وقتی خواستی بروی ، حتی یک برگ گل یاس یا یک قطره باران ، یک بال پروانه یا حتی صدای سنجاقک برایم نگذاشتی . بدون هیچ صدا مثل نسیم سربزیر و آرام رفتی برای همیشه !
اگر همه ی پروانه ها تو را ببخشند من نمی بخشمت . میدانی چرا ؟ چون آنوقت تو برمی گردی و طلب بخشش می کنی ، و من صمیمانه ترین لبخند ها را نثارت می کنم ، باشکوهترین محبت ها را به پایت می ریزم .
میدانم که همه ی اینها خیال است . خیالی کال که وقت رسیدنش زمانی می خواهد به قطره قطره چکیدن من . با صدای باران دوباره چشمهایم بارانی می شود . چکنم که تو بوی باران می دهی . وقتی که اولین قطره باران بر قلبم بارید و زیباترین گل سرخ در دیدگانم روئید ، به بال شکسته ی پروانه هاقسم خوردم که هر فصل پاییز رو به قبله چشمانت نماز بخوانم و با یاد تو پر بگیرم تا اوج .
قسم خوردم با یاد تو بمیرم
